خدا دلش برای من تنگ شده بود

گفتی که می روم، به درک! خب! نمان بروحتا نمان حوالی من! از جهان برو احساس می کنی که به پایت می افتم واصرار می کنم: نفسی هم بمان برو؟! هه! خاک جهان به سرت، گم شو، دور شودست از سرِ دل ام بکش و بی گمان برو چون پیچکی به دست و دل ام پیچ می خوریمی پیچمت به قهر زمان، هر زمان برو با سایه ام به مرز توافق رسیده امخورشید هم که باشی از این آسمان برو حالا که می روی به تو شعری نوشته امتقدیم می کنم به تو، آن را بخوان برو......

ادامه مطلب